Vervalbeding AVA 2013 en artikel 7:758 lid 4 BW
Vervalbeding in de AVA 2013: beschermt het de aannemer?
Op 25 september 2026 heeft de Hoge Raad geoordeeld over het vervalbeding van artikel 16.3 lid 4 AVA 2013, in een zaak tussen een aannemer en twee particuliere opdrachtgevers.
Werkt u met deze of soortgelijke algemene voorwaarden, dan wilt u met een vervalbeding voorkomen dat u jaren na de oplevering nog wordt aangesproken voor een gebrek. Of een vervalbeding u daartegen beschermt, werd in deze zaak uitgevochten tot aan de Hoge Raad.
Wat was er aan de hand?
Artikel 16.3 lid 4 AVA 2013 bepaalt kort gezegd dat een vordering wegens een gebrek dat pas na het verstrijken van de onderhoudstermijn aan de dag treedt, niet-ontvankelijk is als zij later dan vijf jaar na het verstrijken van die onderhoudstermijn wordt ingesteld. In deze zaak verstreek de onderhoudstermijn van de woning op 17 januari 2016. De opdrachtgevers dagvaardden de aannemer pas op 5 maart 2021, dus meer dan vijf jaar later.
De rechtbank honoreerde het beroep van de aannemer op het vervalbeding. Het hof oordeelde daarentegen dat het vervalbeding onredelijk bezwarend en oneerlijk is, zodat de aannemer er geen beroep op kan doen.
Wat oordeelde de Hoge Raad?
De Hoge Raad vernietigde het arrest van het hof om drie redenen, waarvan twee hier van belang zijn. Ten eerste leidt het vervalbeding van artikel 16.3 lid 4 AVA 2013 tot niet-ontvankelijkheid van de vordering, zodat het onbegrijpelijk is dat het hof meende dat de vordering zelf vervalt (er zijn verschillende smaken contractuele vervaltermijnen). Ten tweede heeft het hof miskend dat bij de beoordeling of een beding in algemene voorwaarden onredelijk bezwarend of oneerlijk is, mede betekenis toekomt aan de omstandigheid dat een vergelijkbaar beding voorkomt in andere algemene voorwaarden die in overleg met belangenorganisaties voor consumenten zijn opgesteld.
Wat betekent dit voor u?
De overeenkomst in deze zaak is gesloten vóór 1 januari 2024, zodat artikel 7:758 lid 4 BW niet van toepassing was. Toch verdient deze uitspraak naar mijn mening ook aandacht bij discussies over verborgen gebreken in overeenkomsten die ná 1 januari 2024 zijn gesloten, omdat zo'n vervalbeding de hardheid uit het dan wel toepasselijke artikel 7:758 lid 4 BW zou kunnen halen.
Net als andere schrijvers meen ik dat artikel 7:758 lid 4 BW ziet op de vestiging van aansprakelijkheid voor verborgen gebreken die zich na afloop van de opleveringsfase manifesteren. Een processuele vervaltermijn als die van artikel 16.3 lid 4 AVA 2013 gaat daarentegen niet over de vestiging van aansprakelijkheid, maar bepaalt hoe lang de vordering die uit die aansprakelijkheid voortvloeit "leeft". De opdrachtgever moet zijn vordering binnen die termijn instellen, omdat zij daarna niet-ontvankelijk is.
Aannemers die artikel 7:758 lid 4 BW tegen zich moeten laten gelden, kunnen de duur van de processuele vervaltermijn zelf bepalen en zo mogelijk invloed uitoefenen op hoe lang zij voor een verborgen gebrek kunnen worden aangesproken en daarmee rechtszekerheid scheppen.
Daarom is deze uitspraak naar mijn mening even relevant voor overeenkomsten waarop artikel 7:758 lid 4 BW niet van toepassing is als voor overeenkomsten waarop dat artikel wél van toepassing is.
Hoe nu verder?
Een definitief antwoord op de vraag of het vervalbeding standhoudt, en daarmee of het voorgaande betekenis kan krijgen, laat nog even op zich wachten. Het gerechtshof Den Haag moet die vraag, indachtig de aanwijzingen van de Hoge Raad, eerst opnieuw beoordelen.
Het volledige arrest (ECLI:NL:HR:2026:1556) leest u op uitspraken.rechtspraak.nl.
Vervalbeding in uw voorwaarden?
Wilt u een aannemingsovereenkomst sluiten en wilt u naar aanleiding van deze blog een vervalbeding in uw overeenkomst opnemen, maak dan vrijblijvend een afspraak om de mogelijkheden te bespreken. Ik denk graag met u mee.
