Blog

De WHOA-toestand bij een afkoelingsperiode

Begin dit jaar schreef ik voor HERO een noot over de rol van de WHOA-toestand bij een verzoek tot afkondiging van een afkoelingsperiode: https://www.online-hero.nl/art/5533/de-whoa-toestand-bij-een-afkoelingsperiode-van-formele-toets-naar-belangenafweging. Daarbij constateerde ik dat rechtbanken bijna steevast toetsen of de schuldenaar in de WHOA-toestand verkeert, terwijl de wet dit helemaal niet vereist. Ondanks het ontbreken van deze eis in de wet, meen ik dat de WHOA-toestand toch terugkomt in de belangenafweging bij een dergelijk verzoek.

Buitenopslag van enkele stuifgevoelige goederen wordt (weer) mogelijk

Volgens de Omgevingswet is het opslaan van zand en grond in de buitenlucht in beginsel niet toegestaan. Deze goederen zijn stuifgevoelig en moeten als hoofdregel ‘gesloten’ worden opgeslagen. Hierop, en op dezelfde regels voor de buitenopslag van schroot, is veel kritiek gekomen vanuit het bedrijfsleven. De wetgever heeft zich die kritiek aangetrokken.

De prijs van te laat betaald loon in faillissement: bevoorrechte boedelschuld

Wat gebeurt er met de positie en de rechten van de werknemers als hun werkgever failliet gaat en het loon niet tijdig wordt voldaan? In de prejudiciële beslissing van 13 februari 2026 heeft de Hoge Raad (ECLI:NL:HR:2026:239) zich uitgesproken over een aantal fundamentele vragen rondom de positie van werknemers bij niet-tijdige loonbetaling in faillissement. De Hoge Raad heeft zich uitgelaten over onder meer de vraag of de boedel wettelijke rente en wettelijke verhoging verschuldigd is over loon dat op grond van artikel 40 lid 2 Faillissementswet (Fw) als boedelschuld kwalificeert. Daarbij speelde tevens de vraag in hoeverre deze verplichtingen blijven bestaan wanneer het loon (gedeeltelijk) onder de loongarantieregeling van de Werkloosheidswet (WW) valt. Dit arrest behandelt alleen de rente en wettelijke verhoging die is verschuldigd vanwege te late betaling van loon ná faillissement. De Hoge Raad geeft geen oordeel over de kwalificatie van de rente over een loonvordering dat als (pre-)faillissementsschuld wordt aangemerkt.

Bedrijfsbezoek bij Stahl

Als Team VIL ESG & duurzaamheid horen we graag hoe ondernemers omgaan met duurzaamheid. Collega’s Catelijne Bach en Melissa Charitos hebben daarom een bezoek gebracht aan Anne ter Braak en Ingrid Weijer, werkzaam als Head of Corporate Communications & Growth Marketing respectievelijk CSRD (Corporate Sustainability Reporting Directive) Reporting Manager bij Stahl in Waalwijk.

Stand van zaken indexatiebedingen in huurovereenkomsten voor woonruimte, met name in de geliberaliseerde sector

Veel (model)huurovereenkomsten voor geliberaliseerde woonruimte bevatten een huurverhogingsbeding, dat voorziet in een jaarlijks toe te passen opslag op de huurprijs boven op de indexering krachtens de consumentenprijsindex (CPI). Het gaat vaak om een opslagpercentage van tussen de 3 en 5%.

Regionale woningbouwbehoefte vormt 'dwingende reden van groot openbaar belang'

In zijn uitspraak van 26 maart 2026 oordeelt de rechtbank Midden-Nederland (ECLI:NL:RBMNE:2026:1474) dat Gedeputeerde Staten (GS) toereikend hebben gemotiveerd dat het beoogde woningbouwproject een ‘dwingende reden van groot openbaar belang’ (als bedoeld in art. 8:74l, eerste lid, onder b, onder 3°, Besluit kwaliteit leefomgeving, Bkl) is die mag worden afgewogen tegen de door de Habitatrichtlijn nagestreefde soortenbescherming. Aanleiding voor dit oordeel was een geschil over de door GS ten behoeve van het woningbouwproject verleende omgevingsvergunning voor een flora- en fauna-activiteit voor een aaneensluitende periode van twee jaar.

Concurrentiebeding in een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd: gebrekkige motivering fataal, ook na omzetting naar onbepaalde tijd

Een concurrentiebeding in een arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd vraagt om maatwerk. Dat blijkt opnieuw uit een recente uitspraak van de kantonrechter, waarin een werkgever nul op het rekest kreeg omdat de motivering van het beding te algemeen was geformuleerd.

Uitspraak PFAS rechtbank Den Haag 11 februari 2026

De rechtbank Den Haag oordeelde op 11 februari 2026 dat de Nederlandse Staat op dit moment voldoende doet om de verspreiding van PFAS tegen te gaan en om maatregelen te nemen tegen de risico’s van PFAS die al in het milieu aanwezig zijn. Niet ter discussie staat dat het noodzakelijk is om verspreiding van PFAS tegen te gaan en om maatregelen te treffen tegen de gezondheidsrisico’s van PFAS die al in het milieu aanwezig zijn. Een vijftal milieuorganisaties vindt dat de Staat op dat vlak onvoldoende en met te weinig voortvarendheid maatregelen treft. Daardoor blijft volgens hen wijdverbreide verontreiniging in stand met grote schade aan mens en milieu tot gevolg.