Blog

Langdurige inlening van een uitzendkracht: misbruik van recht?

De Rechtbank Den Haag heeft in een uitspraak van 17 april 2026 (ECLI:NL:RBDHA:2026:9257) opnieuw duidelijk gemaakt dat aan langdurige inlening van uitzendkrachten grenzen zijn verbonden. In deze zaak ging het om een uitzendkracht die gedurende zeven jaar en vier maanden onafgebroken werkzaam was in de distributiecentra van Albert Heijn. Hij verrichtte daarbij reguliere werkzaamheden binnen de organisatie en heeft in die periode meerdere keren gesolliciteerd op vacatures voor een vaste functie, zonder dat dit tot een dienstverband leidde. Nadat de inlening door AH werd beëindigd, heeft hij de kwestie aan de kantonrechter voorgelegd.

Klimaatrecht bereikt Bonaire: rechter dwingt Staat tot bescherming

Klimaatverandering leidt op Bonaire tot extreme hitte. Koraalriffen die ooit bescherming boden, verdwijnen langzaam en door de stijgende zeespiegel zullen grote delen van het eiland mogelijk nog vóór het einde van deze eeuw onder water komen te staan en onbewoonbaar raken. Tegen deze achtergrond deed de rechtbank Den Haag op woensdag 28 januari 2026 uitspraak in de zogeheten Bonaire Klimaatzaak.

WHOA | Fase 4: Homologatie; wanneer homologeert de rechtbank het WHOA-akkoord

De laatste fase van het WHOA-traject is de gerechtelijke bekrachtiging van het akkoord, ook wel homologatie genoemd. De rechtbank toetst of het akkoord aan de wettelijke vereisten voldoet en beslist vervolgens of het akkoord wordt gehomologeerd, of niet. Het bijzondere aan de WHOA is dat een akkoord ook kan worden gehomologeerd als niet alle klassen hebben ingestemd. Een klasse die tegen heeft gestemd, kan toch aan het akkoord worden gebonden, mits aan een aantal wettelijke voorwaarden is voldaan. Dit maakt de WHOA tot een krachtig herstructureringsinstrument, nu tegenstemmende schuldeisers of aandeelhouders de herstructurering niet kunnen blokkeren.

A-G Hoge Raad: vervalbedingen in AVA 2013 zijn niet oneerlijk of onredelijk bezwarend

De advocaat-generaal (A-G) bij de Hoge Raad heeft recentelijk in een advies aan de Hoge Raad aangegeven dat in zijn visie de vervalbedingen in artikel 16.3 lid 3 en 4 van de AVA 2013 (AVA) niet als oneerlijke of als onredelijk bezwarende bedingen moet worden aangemerkt. Deze artikelleden bevatten bepalingen volgens welke het recht om rechtsvorderingen van een opdrachtgever jegens de aannemer vervallen als deze niet binnen de aangegeven termijnen worden ingesteld. Het hof Amsterdam had in een geschil tussen een opdrachtgever-consument en een aannemer anders geoordeeld. Het hof was van oordeel dat het vervalbeding waarop de aannemer zich beriep de consument-opdrachtgever in een aanzienlijk slechtere positie bracht dan indien de wettelijke regeling van verjaring van toepassing zou zijn (o.a. doordat de opdrachtgever binnen de vervaltermijn moet starten met een procedure en dat hij de termijn niet kan stuiten) en het evenwicht tussen de rechten en verplichtingen van partijen daardoor aanzienlijk was verstoord. Het hof was om die reden van oordeel dat de vervaltermijnen van artikel 16.3 lid 3 en4 AVA onredelijk bezwarend en oneerlijk zijn en de aannemer hierop geen beroep mocht doen. Een voor de praktijk belangrijk advies van de A-G.

WHOA | Fase 3: De stemming; wanneer is een WHOA-akkoord aangenomen?

Stemgerechtigd zijn uitsluitend de schuldeisers en aandeelhouders van wie de rechten op basis van het akkoord worden gewijzigd. Schuldeisers en aandeelhouders van wie de rechten ongewijzigd blijven, worden niet in de stemming betrokken.

Aansprakelijkheid voor onderaannemers: hoe zit dat ook alweer?

In een tussenvonnis van 11 maart 2026 heeft de rechtbank Rotterdam zich uitgelaten over de aansprakelijkheid van een hoofdaannemer jegens de opdrachtgever voor gebreken in het werk dat door een onderaannemer was uitgevoerd. De zaak had betrekking op een omvangrijke woningrenovatie, waarbij onder meer gebreken aan een parketvloer aan de orde waren. De hoofdaannemer heeft zich tegen aansprakelijkheid verweerd door aan te voeren dat de werkzaamheden aan de parketvloer waren uitgevoerd door een onderaannemer die door de opdrachtgever was voorgeschreven. De rechtbank heeft dit verweer verworpen en daarbij de hoofdregel bevestigd dat de hoofdaannemer jegens de opdrachtgever aansprakelijk is voor fouten van zijn onderaannemers (Artikel 7:751 BW). Benieuwd waarom de rechtbank is voorbijgegaan aan het verweer dat de onderaannemer door de opdrachtgever aan de hoofdaannemer was voorgeschreven? Lees dan de blog.

WKB, hoe staat het ermee? Bevindingen 2025: ‘het stelsel van kwaliteitsborging werkt’, aldus de toezichthouder.

De Wet Kwaliteitsborging voor het bouwen (Wkb) is op 1 januari 2024 in werking getreden voor kortgezegd grondgebonden woningen en eenvoudige bouwwerken. Na een rustige opstart in 2024, is afgelopen jaar daarmee het eerste jaar dat voldoende inzicht biedt om een blik te werpen op het met de Wkb bereikte resultaat. In dat kader heeft de Toelatingsorganisatie Kwaliteitsborging Bouw (TloKB) een jaarverslag gepubliceerd. In dit verslag blikt de TloKB terug op 2025 waarin het stelsel voor het bouwen (KB-stelsel) voor het eerst op volle toeren draaide. De conclusie van de TloKB is positief. Zij stellen dat het stelsel van kwaliteitsborging werkt, maar in de praktijk nog niet scherp genoeg wordt toegepast en gecontroleerd. Dit artikel bespreekt de belangrijkste bevindingen, aandachtspunten en implicaties voor de praktijk uit hoofde van dit jaarverslag.

Servicekosten herijkt: wat de wetswijziging betekent voor de praktijk

Al geruime tijd vormen servicekosten een bron van discussie binnen het huurrecht voor woonruimte. De oorzaak daarvan ligt met name in de huidige open norm. In de praktijk uit zich dit in terugkerende knelpunten: kosten voor bijvoorbeeld fitnessruimtes en bioscopen in de gemeenschappelijke ruimtes en verplichte communityovereenkomsten worden geregeld als servicekosten gepresenteerd, terwijl zij geen direct verband houden met het gebruik van de gehuurde woonruimte.